“Marina”

Adormece unha nena

co vento acompasado.

Os seus cabelos loiros

seducen as abellas

que procuran os beizos

coma papoulas no trigo.

Hai unha marea de vento

a xogar, arriba e abaixo, nas ondas da nena.

Se o mar estivera cerca,

así, tan cerca, non durmiría tanto,

a nena, o mar.

A respiración é monocorde;

sibilinas sereas serpenteantes

acubíllanse nas pedras do prado

e tocan o seu axóuxere a un tempo.

A nena estira as pernas pracidamente,

leva un dedo ós beizos

e, nun acto inconsciente,

coma se mandara calar o mundo,

o mundo cala e muda o vento de hemisferio

e as bolboretas abren os seus pétalos de soño

para cubrir coa marea o corpo da nena.