"ESTA CANCIÓN" de Silvio Rodríguez, para Eva, en recuerdo de aquel concierto inolvidable, "con silla y todo".
martes, 27 de marzo de 2012
lunes, 26 de marzo de 2012
Nota da fin de semana: Non sei como se escribe Songoku; perdoade os incondicionais deste personaxe. Sei que agora o botan na segunda da galega, polo menos, as mañás do sábado. Serían sobre as 11 deste sábado. Estaba facendo as labouras dunha ama de casa, nefasta onde as haxa, e achegueime á sala para ver como ía o meu fillo. Estaba serio, bastante estático para o que é el por natureza. Pregunteille que lle pasaba. Non me respondía, pero os olliños se lle ían poñendo cada vez máis brillantes ata que me abrazou e en voz baixiña díxome, chorando, que o pai de Songoku marchara. Na fonte que tes nos ollos, meu fillo, es igualiño á túa nai!
viernes, 23 de marzo de 2012
"A los que aman o lo intentan"
Cuando se ama,
el miedo se guarda en
una maleta
que pierde Iberia.
Encerramos los
prejuicios, los otros viajes,
y, valientes, nos
colgamos al cuello de un cometa.
Yo despegué, una vez
más,
y no de Cabo
Cañaveral,
hace apenas unos
años.
Unos años parecen
toda mi vida,
una esencia de
perfume en un erótico frasco.
Llevaba lastre,
grandes bolsas atadas
a mis nalgas,
pero, si quería volar
bien alto,
sabía que debía
quedarme en bragas.
Así que volad,
hermanos,
mejor que solos, acompañados;
en el amor, y no en
la guerra,
más vale maña que
fuerza.
Sed educados,
sensibles,
buena gente, (es lo
que cuenta);
si no queréis tener
por pareja
un mandril horrible
o una gallina que os
chille.
No busquéis lo fácil,
lo todo hecho;
afirman los que aman
que el amor les costó
un hueso
y, sin embargo, están
enteros.
Ni los años ni las
experiencias,
hacen al enamorado
más sabio;
todo amor es, al
principio,
un niño con la miel
en los labios.
Y si gritan los
mayores
que, con los besos,
¡cuidado!,
¿por qué, cuando nos
presentan,
tenemos que andar
besando,
si lo que nosotros
queremos
es solo besar a uno
que conocemos?
Sinceramente,
ya nos gustaría
comérnoslo a besos,
que los besos no
engordan
ni nos vuelven
anoréxicos.
Y si la vecina me
dice:
- Carmen, ¡cómo estás
de gorda!
Yo le respondo
orgullosa:
- Es que como muchos
besos;
amor con amor se
paga,
no necesito dinero.
Y a aconsejarle me
atrevo:
- Dese, vecina, un
morreo,
que, aunque tenga
“poca pasta”,
los labios no se le
gastan.
“Alargamiento indecoroso de un gran microcuento de la
literatura universal.”
CAPÍTULO I: TRANCE “IN
MEDIA RES”.
Pedro, el protagonista de esta historia y no el
otro que, por cierto, se presentó con el curioso nombre de Jhony Walker
Spídico, recordaba pesadamente momentos
de la noche anterior, mientras esperaba en una cama impersonal con un
viejo entubado al lado. Intentaba tener una noción más exacta de por qué había
ido a ese macro-local, de por qué había estado hablando con una dragqueen y de
por qué, de repente, otra gogó, ahora una chica-chica muy explosiva y con una
riñonera-falda plateada, se le había acercado pasándole una mano por el cuello
y la otra alrededor de su copa.
CAPÍTULO II: TRANCE
REVELADOR.
Mas solo
supo que la falsa rubia de silicona, como llegó, se largó, y él se quedó, otra
vez, solo, atado a ese vaso de tubo en el que le habían puesto Jhony Walker con
Red Bull, pero que, de pronto, como por arte de J. K. Rowling, había comenzado
a soltar espuma. Recuerda que lo probó y que sabía raro, raro. Y después ya no
se pudo quitar de encima a ese pesado de dinosaurio, ese Jhony Walker Spídico
que le diagnosticaron como acompañante en la sala de urgencias del centro
médico de Sanxenxo.
Cuando despertó,
el dinosaurio todavía estaba allí.
CAPÍTULO III: TRANCE
FINAL.
Moraleja y extremaunción, por si acaso, de don Juan Manuel, tras un lavado gástrico y
tres bolsas de sangre reciclada:
“Si el dinosaurio todavía está ahí,
pide
un matasanos con bisturí.”
POSTDATA:
(- Bien frío, por favor. Invita la casa.)
¡A
VUESTRA SALUD!
jueves, 15 de marzo de 2012
"Quérense"
Hace años, en mi anterior destino (¡cómo suena
esto!, parece que he resucitado y tengo una nueva oportunidad) me evadía de las
clases algunos segundos, sobre todo, cuando el jaleo iba en crescendo, y
contemplaba a dos “viejitos” de la casa de al lado que intentaban caminar
ayudándose mutuamente. Como no podía hacer nada por ellos, les hice un soneto
al boscaniano modo, si se me permite la comparación; ya sé que a Garcilaso no
llego, ni siquiera en el último decimal del número pi. Entonces, si yo he
podido, vosotros también podéis escribir sonetos.
Quérense. Eu vexo o seu amor
no pausado paseo das mañás,
curtos percorridos ó almorzar,
dun recuncho ó outro do balcón.
Non gardan só afecto antigo, non;
un desexo ancestral de navegar
ancóraos nesta orela do mar,
sen Carontes, sen sereas ou ciclóns.
El ofrece as súas mans de
enfermeiro,
vocacional, tenro, esperanzado,
sabedor dos esforzos ventureiros
do sol de Vilanova que, nun paso,
fai a dor e os camiños máis lixeiros
no seu mundo de vellos namorados.
(Grazas, Castelao, polo sintagma. Gracias,
Aleixandre, por este poema que empieza “Se querían.” y todavía me estremece
como la primera vez que lo leí. Gracias, Cernuda, por ese otro “Te quiero” que
Serrat cantó con tanto amor.)
Mi perfil
No me miréis de perfil. Tengo un perfil…
horrible, con la única nariz malhecha de toda la familia. Miradme de frente,
que yo, a fuerza de mirarme – me acerco peligrosamente a los 40- ya me he
acostumbrado a otros defectos. Me he acostumbrado a unos ojos miopes (los ojos
miopes, tan poco poéticos, a los que Sabina cantó en “Donde habite el olvido”;
¡oh, Cernuda!, ¡oh, Bécquer!), a una boca demasiado grande y a unos dientes,
también muchos, que ya no escondo el reírme, como antes, cuando era adolescente y trágica, y todas mis historias
o ficciones acababan en guerras y exilios.
Ahora intento reírme lo máximo que me
permiten las circunstancias. Nunca he vivido por encima de mis posibilidades,
como dicen todos los que de verdad lo han hecho: banqueros, políticos y
empresarios de pacotilla, que, con el dinero de los demás y subvenciones "púbicas", crearon de la nada -¡qué dioses!- , sociedades limitadas o anónimas.
Ellos sí que son limitados, pero también anónimos; porque, en esta monarquía
bananera, a la hora de pasar por la caja de la justicia, no paga ni Dios.
A veces, me entran ganas, si supiera, ¡que
esa es otra!, (para todo hace falta “cultura”), de hurtar “a lo glande”; y
sacarme otra carrera en la cárcel, en caso de que mis retóricos abogados me la
jugaran. En una celda bien acondicionada entraría en éxtasis como Santa Teresa
y me dedicaría a la contemplación televisiva y virtual. Escribiría todos los
días en este blog y en el de los demás; colgaría imágenes, poemas, cortos,
enlaces (personas no, para eso ya está EEUU), úlitmos estrenos peliculeros -
¡hace tanto tiempo que no voy al cine de adultos, ejem, quiero decir, al de no
dibujos animados…!, ¡con lo que a mí me gustaba Cineuropa!-.
Y, después de tanto pesimismo materialista,
permitidme algunas sentimentalidades:
En contraposición, ¿qué poseo?
Dos Marcos en mi pequeño trozo de tierra,
dos límites infinitos en mi personal concentración parcelaria. Soy pobre, pero
lo tengo todo. Aunque, si pudiera, robaría neuronas a los genios o, lo que es
lo mismo, sonrisas a los payasos de verdad.
Y no soy tan parranoica. Perdona, Nicanor,
por el plagio. Aunque uso antiparras, soy proparra.
P.D. A la manida pregunta de qué es,
para mí, la literatura, hoy diría:
“La literatura es, para mí, un
refugio en alta montaña, cerca del mar; pero no sé esquiar ni nadar.”
jueves, 8 de marzo de 2012
Presentación.
Hola, "estudiantes y demás fauna". Este es el blog del departamento de Lengua castellana.A partir de ahora, podréis subir los trabajos que queráis y también información y sugerencias que os parezcan relevantes para la asignatura y la clase. Yo intentaré ponerme al día con estos cacharros tecnológicos.
Por cierto, lo de que hoy sea , y solo hoy, el día de la mujer trabajadora, en pleno siglo XXI, me asquea terriblemente. ¡Qué hubiera sido de este mundo si las mujeres en casa se hubieran dedicado a la cerveza y al partido!¡ Día de la mujer trabajadora todos los días del año, incluso el domingo, el día del Señor! Se nota que Dios es hombre, porque hasta en domingo la mujer trabaja. No soy tan parranoica.
Por cierto, lo de que hoy sea , y solo hoy, el día de la mujer trabajadora, en pleno siglo XXI, me asquea terriblemente. ¡Qué hubiera sido de este mundo si las mujeres en casa se hubieran dedicado a la cerveza y al partido!¡ Día de la mujer trabajadora todos los días del año, incluso el domingo, el día del Señor! Se nota que Dios es hombre, porque hasta en domingo la mujer trabaja. No soy tan parranoica.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)